ret
pseudolyszt.net obejmuje ret i inne instrukcje RISC-V w większych szczegółach.
Opis
Powraca z funkcji do jej wywołującego. W ret wykonanie jest kontynuowane pod adresem przechowywanym w ra. Każda funkcja niebędąca liściem kończy się nim, a asembler rozwija go do jalr zero, ra, 0.
Rozwija się do
jalr zero, ra, 0
Asembler zastępuje tę pseudoinstrukcję rzeczywistą instrukcją lub instrukcjami wymienionymi powyżej.
Oficjalne określenie
Instrukcja skoku pośredniego JALR (jump and link register) używa kodowania typu I. Adres docelowy uzyskuje się przez dodanie rozszerzonego znakowo 12-bitowego I-immediate do rejestru rs1, a następnie wyzerowanie najmniej znaczącego bitu wyniku. Adres instrukcji następującej po skoku (pc+4) jest zapisywany w rejestrze rd. Rejestr x0 może być użyty jako miejsce docelowe, jeśli wynik nie jest wymagany.
Zwykłe bezwarunkowe skoki pośrednie (pseudoinstrukcja asemblera JR) są kodowane jako JALR z rd=x0. Powroty z procedur w standardowej konwencji wywołań (pseudoinstrukcja asemblera RET) są kodowane jako JALR z rd=x0, rs1=x1 i imm=0.
Instrukcje JAL i JALR wygenerują wyjątek nieprawidłowego wyrównania adresu instrukcji, jeśli adres docelowy nie jest wyrównany do granicy czterech bajtów.
Stosy predykcji adresów powrotu są powszechną cechą wydajnych jednostek pobierania instrukcji, ale aby były skuteczne, wymagają dokładnego wykrywania instrukcji używanych do wywołań i powrotów z procedur. W RISC-V wskazówki dotyczące użycia instrukcji są kodowane niejawnie za pomocą używanych numerów rejestrów. Instrukcja JAL powinna odłożyć adres powrotu na stos adresów powrotu (RAS) tylko wtedy, gdy rd to 'x1' lub x5. Instrukcje JALR powinny odkładać/ściągać RAS, jak pokazano w rashints.
Wskazówki predykcji stosu adresów powrotu zakodowane w operandach rejestrowych instrukcji JALR.