jalr

jalr

Asembler RISC-V Referencja

lyszt.net obejmuje jalr i inne instrukcje RISC-V w większych szczegółach.

Format kodowania

R
31–25funct7
24–20rs2
19–15rs1
14–12funct3
11–7rd
6–0opcode
I
31–20imm[11:0]
19–15rs1
14–12funct3
11–7rd
6–0opcode
S
31–25imm[11:5]
24–20rs2
19–15rs1
14–12funct3
11–7imm[4:0]
6–0opcode
B
31–25imm[12,10:5]
24–20rs2
19–15rs1
14–12funct3
11–7imm[4:1,11]
6–0opcode
U
31–12imm[31:12]
11–7rd
6–0opcode
J
31–12imm[20,10:1,11,19:12]
11–7rd
6–0opcode

Opis

Skacze pod adres przechowywany w rejestrze i zapisuje adres powrotu. W jalr rd, rs1, imm wykonanie jest kontynuowane pod wartością w rs1 powiększoną o imm, z wyzerowanym najniższym bitem celu, a adres następnej instrukcji jest zapisywany w rd. Obejmuje powroty przez zapisane adresy oraz skoki obliczane.

Oficjalne określenie

RISC-V Instruction Set Manual
ℹ
Składnia asemblera dla lui i auipc nie reprezentuje dolnych 12 bitów U-immediate, które zawsze są zerowe. Instrukcja AUIPC obsługuje sekwencje dwuinstrukcyjne umożliwiające dostęp do dowolnych przesunięć względem PC zarówno dla transferów sterowania, jak i dostępów do danych. Połączenie AUIPC z 12-bitowym immediate w JALR może przekazać sterowanie do dowolnego 32-bitowego adresu względnego wobec PC, natomiast AUIPC plus 12-bitowe przesunięcie immediate w zwykłych instrukcjach load lub store może uzyskać dostęp do dowolnego 32-bitowego adresu danych względnego wobec PC. Bieżący PC można uzyskać, ustawiając U-immediate na 0. Chociaż instrukcja JAL +4 również mogłaby być użyta do uzyskania lokalnego PC (instrukcji następującej po JAL), mogłaby powodować przerwy w potoku w prostszych mikroarchitekturach lub zanieczyszczać struktury BTB w bardziej złożonych mikroarchitekturach.

Skoki bezwarunkowe

Instrukcja skoku pośredniego JALR (jump and link register) używa kodowania typu I. Adres docelowy uzyskuje się przez dodanie rozszerzonego znakowo 12-bitowego I-immediate do rejestru rs1, a następnie wyzerowanie najmłodszego bitu wyniku. Adres instrukcji następującej po skoku (pc+4) jest zapisywany do rejestru rd. Rejestr x0 może być użyty jako rejestr docelowy, jeśli wynik nie jest wymagany.

Zwykłe bezwarunkowe skoki pośrednie (pseudoinstrukcja asemblera JR) są kodowane jako JALR z rd=x0. Powroty z procedur w standardowej konwencji wywołań (pseudoinstrukcja asemblera RET) są kodowane jako JALR z rd=x0, rs1=x1 i imm=0.

ℹ
Wszystkie instrukcje skoku bezwarunkowego używają adresowania względnego wobec PC, aby wspierać kod niezależny od pozycji. Instrukcja JALR została zdefiniowana, aby umożliwić sekwencję dwuinstrukcyjną skoku w dowolne miejsce w 32-bitowym zakresie adresów absolutnych. Instrukcja LUI może najpierw załadować do rs1 górne 20 bitów adresu docelowego, a następnie JALR może dodać dolne bity. Podobnie AUIPC, a następnie JALR, może skoczyć w dowolne miejsce w 32-bitowym zakresie adresów względnych wobec pc. Należy zauważyć, że instrukcja JALR nie traktuje 12-bitowego immediate jako wielokrotności 2 bajtów, w przeciwieństwie do instrukcji warunkowego rozgałęzienia. Pozwala to uniknąć jeszcze jednego formatu immediate w sprzęcie. W praktyce większość użyć JALR będzie miała albo zerowe immediate, albo będzie sparowana z LUI lub AUIPC, więc niewielkie zmniejszenie zakresu nie jest istotne. Zerowanie najmłodszego bitu przy obliczaniu adresu docelowego JALR zarówno nieco upraszcza sprzęt, jak i pozwala użyć niskiego bitu wskaźników funkcji do przechowywania informacji pomocniczych. Chociaż w tym przypadku potencjalnie występuje niewielka utrata sprawdzania błędów, w praktyce skoki do nieprawidłowego adresu instrukcji zwykle szybko wywołają wyjątek. W przypadku użycia z bazą rs1=x0, JALR może być użyta do zaimplementowania jednoinstrukcyjnego wywołania podprogramu do najniższego lub najwyższego regionu adresowego z dowolnego miejsca w przestrzeni adresowej, co mogłoby być użyte do zaimplementowania szybkich wywołań małej biblioteki runtime. Alternatywnie, ABI mogłoby przeznaczyć rejestr ogólnego przeznaczenia do wskazywania biblioteki w innym miejscu przestrzeni adresowej.

Instrukcje JAL i JALR wygenerują wyjątek instruction-address-misaligned, jeśli adres docelowy nie jest wyrównany do granicy czterech bajtów.

Stosy predykcji adresu powrotu są powszechną cechą wydajnych jednostek pobierania instrukcji, ale wymagają dokładnego wykrywania instrukcji używanych do wywołań procedur i powrotów, aby były skuteczne. Dla RISC-V podpowiedzi dotyczące użycia instrukcji są kodowane niejawnie poprzez numery użytych rejestrów. Instrukcja JAL powinna odłożyć adres powrotu na stos adresów powrotu (RAS) tylko wtedy, gdy rd to 'x1' lub x5. Instrukcje JALR powinny odkładać/ściągać z RAS, jak pokazano w rashints.

Podpowiedzi predykcji stosu adresów powrotu zakodowane w operandach rejestrowych instrukcji JALR.

ℹ
Niektóre inne ISA dodały jawne bity podpowiedzi do swoich instrukcji skoku pośredniego, aby kierować manipulacją stosem adresów powrotu. Używamy niejawnych podpowiedzi powiązanych z numerami rejestrów i konwencją wywołań, aby zmniejszyć przestrzeń kodowania używaną dla tych podpowiedzi. Gdy dwa różne rejestry link (x1 i x5) są podane jako rs1 i rd, wówczas RAS jest zarówno ściągany, jak i odkładany, aby wspierać korutyny. Jeśli rs1 and rd to ten sam rejestr link (albo x1, albo x5), RAS jest tylko odkładany, aby umożliwić fuzję makrooperacji sekwencji: lui ra, imm20; jalr ra, imm12(ra) and auipc ra, imm20; jalr ra, imm12(ra)