jal
lyszt.net obejmuje jal i inne instrukcje RISC-V w większych szczegółach.
Format kodowania
Opis
Skacze do etykiety i zapisuje adres powrotu. W jal rd, label wykonanie jest kontynuowane od etykiety, a adres następnej instrukcji jest zapisywany w rd. Funkcja, która wywołuje inne funkcje, musi najpierw zapisać ra, ponieważ każde takie wywołanie nadpisuje zapisany adres powrotu. Asembler zapisuje typową formę wywołania jal ra, label jako call.
Oficjalne określenie
Instrukcja jump and link (JAL) używa formatu typu J, w którym J-immediate koduje przesunięcie ze znakiem w wielokrotnościach 2 bajtów. Przesunięcie jest rozszerzane znakowo i dodawane do adresu instrukcji skoku, tworząc docelowy adres skoku. Skoki mogą zatem obejmować zakres ±1 MiB. JAL zapisuje adres instrukcji następującej po skoku ('pc'+4) do rejestru rd. Standardowa konwencja wywołań oprogramowania używa 'x1' jako rejestru adresu powrotu, a 'x5' jako alternatywnego rejestru łącza.
Zwykłe skoki bezwarunkowe (pseudoinstrukcja asemblera J) są kodowane jako JAL z rd=x0.
Instrukcje JAL i JALR wygenerują wyjątek nieprawidłowego wyrównania adresu instrukcji, jeśli docelowy adres nie jest wyrównany do granicy czterech bajtów.
Stosy predykcji adresów powrotu są powszechną cechą wydajnych jednostek pobierania instrukcji, ale wymagają dokładnego wykrywania instrukcji używanych do wywołań i powrotów procedur, aby były skuteczne. W RISC-V wskazówki dotyczące użycia instrukcji są kodowane niejawnie poprzez używane numery rejestrów. Instrukcja JAL powinna odkładać adres powrotu na stos adresów powrotu (RAS) tylko wtedy, gdy rd to 'x1' lub x5. Instrukcje JALR powinny odkładać/ściągać RAS, jak pokazano w rashints.