callpseudo

call

pseudo
Asembler RISC-V Referencja

lyszt.net obejmuje call i inne instrukcje RISC-V w większych szczegółach.

Opis

Wywołuje funkcję pod etykietą. W call label adres powrotu trafia do ra, a wykonanie jest kontynuowane pod etykietą; wywołujący wznawia tam działanie, gdy wywołany powróci. Asembler rozwija to do jal ra, label.

Rozwija się do

jal ra, label

Asembler zastępuje tę pseudoinstrukcję rzeczywistą instrukcją lub instrukcjami wymienionymi powyżej.

Oficjalne określenie

RISC-V Instruction Set Manual

Instrukcja jump and link (JAL) używa formatu typu J, w którym J-immediate koduje przesunięcie ze znakiem w wielokrotnościach 2 bajtów. Przesunięcie jest rozszerzane znakowo i dodawane do adresu instrukcji skoku, tworząc docelowy adres skoku. Skoki mogą zatem obejmować zakres ±1 MiB. JAL zapisuje adres instrukcji następującej po skoku ('pc'+4) do rejestru rd. Standardowa konwencja wywołań oprogramowania używa 'x1' jako rejestru adresu powrotu, a 'x5' jako alternatywnego rejestru łącza.

Zwykłe skoki bezwarunkowe (pseudoinstrukcja asemblera J) są kodowane jako JAL z rd=x0.

Instrukcje JAL i JALR wygenerują wyjątek nieprawidłowego wyrównania adresu instrukcji, jeśli docelowy adres nie jest wyrównany do granicy czterech bajtów.

Stosy predykcji adresów powrotu są powszechną cechą wydajnych jednostek pobierania instrukcji, ale wymagają dokładnego wykrywania instrukcji używanych do wywołań i powrotów procedur, aby były skuteczne. W RISC-V wskazówki dotyczące użycia instrukcji są kodowane niejawnie poprzez używane numery rejestrów. Instrukcja JAL powinna odkładać adres powrotu na stos adresów powrotu (RAS) tylko wtedy, gdy rd to 'x1' lub x5. Instrukcje JALR powinny odkładać/ściągać RAS, jak pokazano w rashints.